Sy memulakan hari2 baru di rumah saudara sebelah ibu sy yg kami panggil Along. Along ada 5 orang anak. 4 lelaki / lelaki sulong dah kawin, 1 anak perempuan tunggalnya juga dah kawin. Di rumah tu ada 3 org yg belum kawin semuanya lelaki (Sy namakan B dia tua dri sy 2 tahun, ke 2 sy namakan A, dia sebaya sy dan paling kecil berumur 6 tahun / lebih kurang).. Sy merasa selesa sekali pd awalnya kerana anak2 Along lebih kepada cara kampung cara pergaulannya, senang bergurau. Paling sy suka ialah anak tunggal perempuannya yg sudah berumah tangga, tinggal bersebelahan dgn rumah Along. Sy panggil dia Kak Nor. Dia juga…

Rutin harian selama beberapa minggu sepanjang di sini hanya pergi dan pulang kerja, Alhamdulilah tanpa risiko dan cabaran langsung.. Hanya jiwa kacau kerinduan pada anak2, Lama sangat x nampak mereka. Kerisauan dan bercampur2 rasa dalam hati. Hati ibu xkan tenteram lebih2 lagi rasa bersalah pada anak2 . Setiap hari2 sy meniupkan rasa bersemangat supaya terus kuat berusaha, nak melawan rasa sedih dn lemah “namanya pun hijrah, pengorbanan, dugaan semua tu kan dalam 1 pakej.. Xda benda mudah untuk dapat sesuatu. Kawan2 sy belajar di Universiti pun susah cuma sy x tahu susahnya macam mana. Masing2 habuan nak dapat rezeki dn kena bercita2 utk terus hidup. Belajar lah lalui ujian dgn…

Pagi2nya pada awal subuh sy sudah bangun dan sebelum keluar dri kelambu tu sy merenung muka anak2 sambil berdoa “Ya Allah sedihnya sy nak pergi kali ni, lindungi anak sy Ya Allah berikan mereka pertolongan berupa perlindungan, rezeki kesihatan serta makan dn minum yg cukup. Lapangkan dan bahagiakan hati mereka. Jangan sekali mereka rindu dan sakit dgn apa sy buat ni masa sy xda nanti”.. (Sy mengomel kumat kamit nak baca atau hafal ayat quran x reti masa tu. Sy xda kawan dn sudah menjadi kebiasaan sy brcakap sendirian seakan2 sy bercakap dgn Allah. Sejak belajar sy banyak gantikan dgn zikir.. he he he.. Adatlah kan kalau bodoh/jahil belajarlah sbb…

Assallamualaikum kepada semua pembaca blog yg sy kasihi.. Lama sangat sy x update blog kerana kesibukan waktu berkerja sehingga tak berkesempatan langsung bersendirian utk menulis.. Kalau FB ada staff yg bantu jaga utk jualan online. Berbeza dgn blog hanya sy yg menulisnya. Ye lah semuanya ttg diri sy terutamanya bab petua dn kisah silam.. Sy je yg tahu dn sy kena mengingati kembali kisah2 lama tu..!! Menulis blog ni pun niat sy utk memberikan panduan kepada generasi muda dalam megharungi hidup yg serba mencabar. Kekuatan semangat dan minda sangat perlu. Maka sy menulisnya hanya utk menemani anda yg dalam ujian, myb ia sesuai sebagai nasihat dn pemberi semangat kepada pembaca…

Lama juga sy x tulis Dugaan Nooraini, xda mood nak menulis kerana stori ni perlu sy hayati/kena ingat betul2 semasa menulisnya. Sejarah lepas yg paling sukar ni x boleh tercicir kerana sy akan merasa kerugian. Setiap bait2 cerita itu ada maksud dan moral yg bermenafaat yg mahu sy sampaikan.. Sy sambung Part 68.. Selesai makan malam sy berkemas sambil mendidik anak2 .. “Bangun semua bantu Mak kemaskan pinggan lepas makan ni, tu sapu lantai Yati & Anten pulak pergi gantung kelambu”.. Yati bingkas bangun mengambil penyapu.. x banyak soal.. Anten pula menjawab sbb cemburukan kakaknya.. “Alah sy kan lelaki mana boleh buat kerja perempuan, ni kena  bentang kelambu pulak.. Kakak…

Teksi yg membawa kami sudah memasuki kawasan Felda dan Anten masih tidur dipangkuan, sy mengusap kepalanya sambil merenung mukanya.. Anten dilahirkan jauh lebih putih dri kakak dn adiknya. Tp besar sekali kepalanya, dia x cacat.. Sebagai ibu sy risau Alhamdulilah dia sempurna.. he he Nurse kata itu normal dn dia akan balance bila dia besar nanti. Nakal sekali selalu mencuri gula2 dn jajan masa sy berniaga dan x suka gosok gigi sehingga giginya rosak kehitaman akibat banyak makan gula2.. Dia sering menjadi ejekan sy supaya dia menjaga gigi.. Sifatnya periang dan senang sekali membantu sy di dapur. Berbeza dgn yati yg x suka ke dapur. Yati hanya suka berkemas dn…

Anak2 tidur lena sekali sedangkan sy masih x dapat melelapkan mata kerana sedih bingung memikirkan perjalanan hidup kami yg akan melalui fasa lebih meruncingkan.. Ex suami x berani menegur atau bertanya lagi selepas sy membebel tadi, mungkin dia x mahu merumitkan lagi ketegangan fikiran sy. Sy sangka baik sbb myb dia x suka sy stress sehingga bersambung leteran rumah bersepah senja tadi berpanjangan agaknya..!! Sy datang mendekatinya utk berbincang percaturan hidup kami yg seterusnya. Bukan suatu yg indah dibincangkan tp sakit untuk diperkatakan. Malah ia akan lebih perit melaluinya selepas cerita ini kerana melibatkan anak2 yg masih kecil.. Sy        : Sebenarnya sy dah dapat kerja kilang. Gaji kat sana x…

Selesai makan sy sunyi keseorangan mengemaskan dapur sementara angah kerumah ibunya. Sy naik ke bilik berkemas baju untuk balik menjenguk anak2. Sy bercadang akan keluar subuh2 supaya cepat sampai ke rumah kami di Felda Kechau 1. Zaman dulu sistem perhubungan hanya public phone jer yg ada.. Kalau di felda ceruk Ulu Banat tu mmg xda langsung telefon awam.. Sy tidur awal malam tu untuk menyimpan tenaga dan pastinya sy akan bangun awal esoknya. namanya pun tetamu. Wajib menghormati dan berbudi kepada tuan rumah sy hargai sekali kebaikan ibu saudara yg sudi menumpangkan sy selama 2 hari di sini. (yelah nak bagi duit sy mmg xda banyak. Maka bagi sumbangan tenaga…

Sy bangun awal niat nak bantu M Cik masak apa yg patut utk sarapan pagi, rupanya M Cik x masak sarapan pun utk ank2nya kerana mereka keluar seawal pagi ketempat kerja.. Selesai masak dn berkemas sy pula minta izin keluar untuk mencari kerja. “Angah sy minta izin keluar nak mencari kerja di Sg Way.. Doakan Ngah yer mudahan ada peluang kerja kilang utk sy.. Sy kalau dapat kerja hari ni, esok lusa sy nak balik dulu ke rumah nak tengok anak2″… Panjang lebar sy minta izin.. Yer lah berbudi bahasa peradaban kita org melayu meskipun “derita hati” sopan tu wajib dimulut.. Sy mendapatkan teksi dgn muka selamba sekali hari ni…